Του Φώτη Χαραλαμπίδη - Αυτό ήταν! Το «δίσεκτο» 2011, που να φύγει και να μη σώσει να γυρίσει ποτέ πίσω. Θεέ μου. Αυτός δεν ήταν χρόνος, αυτός ήταν εκατό χρόνια δυστυχίας μαζί.
Κάθε μέρα και χειρότερη από την προηγούμενη, κάθε εβδομάδα ακόμη πιο σκληρή και πιο δύσκολη και κάθε μήνας –αχ, κάθε μήνας– μια δεκαετία πίκρας και μιζέριας μαζί. Απολύσεις, περικοπές, ανασφάλεια, κι όλα τριγύρω σκοτεινά, να μην υπάρχει φως από πουθενά. Και να’χεις κι εκείνα τα κανάλια το βράδυ, ότι τίποτα δεν έχεις δει ως τώρα –τα χειρότερα έρχονται. Και μια ιστορία, ρε παιδί μου, να επαληθεύονται κατά γράμμα. Για τα χειρότερα. Γιατί καλύτερα δεν ακούσαμε από το στόμα κανενός. Κάθε κουβέντα και φαρμάκι. Κάθε λέξη και μια βολή. Πώς γίναμε έτσι, ρε γαμώ το…
Άντε ντε, πώς γίναμε. Ψάχνομαι κι εγώ, όπως και ο καθένας. Και αυτό που με τρελαίνει είναι ότι δεν υπάρχει φως πουθενά. Ούτε στην άκρη του τούνελ, ούτε στο μάτι του τηλεσκοπίου. Μια απέραντη μαυρίλα υπάρχει που πέφτει πάνω σου και σε πλακώνει και δεν σ’ αφήνει να πάρεις ανάσα.
Τόσο που –άκου τρέλλα– κι εγώ κάθησα ν’ ακούσω τα πρωτοχρονιάτικα μηνύματα της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας. Να δω τι θα πουν, ρε παιδί μου, για το αύριο. Για το μέλλον. Το δικό μας και της Ελλάδος. Τι θα υποσχεθούν. Όλοι τους. Και αυτοί που κυβερνούν και αυτοί που θέλουν να κυβερνήσουν…
Έστω να ζήσω μέσα από τα λόγια τους καλύτερες ημέρες. Να περάσω στην εικονική πραγματικότητα που φτιάχνουν «τα ψεύτικα τα λόγια, τα μεγάλα»… Όχι, δεν είναι η πρώτη φορά, αλλά τώρα είναι η πρώτη φορά που τα έχω τόση ανάγκη…
Μπροστά! Ούτε πίσω, ούτε σημειωτόν…
Το 2012 θα είναι έτος-τομή για την Ελλάδα. Ή θα καταφέρει να βρει το δρόμο που οδηγεί μακριά από τη χρεοκοπία, ή θα βρεθεί αντιμέτωπη με τους χειρότερους εφιάλτες της.
Τους επόμενους 12 μήνες θα δοκιμαστούν ξανά οι αντοχές των Ελλήνων πολιτών με νέα μέτρα, ριζικές αλλαγές και αναγκαίες μεταρρυθμίσεις. Η καλύτερη ευχή για όλους: Αυτό το πικρό ποτήρι να είναι το τελευταίο. Πάνω απ’ όλα με αλήθεια και καθαρές κουβέντες από όλους (πολιτευόμενους και πολίτες), δεδομένου ότι το νέο έτος θα είναι και εκλογικό…
Στο δρόμο που άνοιξε ο Τάσσος Παπαδόπουλος
Ξανά από την αρχή από σήμερα το μέτρημα… Δυο χιλιάδες χρόνια συν 11 και ακόμη δεν μπορέσαμε να κάνουμε στην Ελλάδα πράξη, για μια ανθρώπινη πολιτεία, αυτά που κήρυττε ο Χριστός… Χρόνια ψάχνουμε για έναν Τάσσο Παπαδόπουλο, που θα σώσει την Ελλάδα, όπως κατάφερε και έσωσε την Κύπρο. Βάζοντας τα θεμέλια για την αξιοποίηση του χρυσαφιού που έκρυβε η θάλασσά της…
Προς το παρόν ζηλεύουμε την Κύπρο… Και εύχομαι κάποιος από τους σημερινούς Έλληνες πολιτικούς, να βαδίσει στο δρόμο που άνοιξε ο Τάσσος Παπαδόπουλος…
Η Κύπρος σηκώνει παγκόσμια ενεργειακή σημαία! Αποτελεί πλέον ένα σημαντικό παίκτη του ενεργειακού χάρτη της Ευρώπης και του κόσμου ολόκληρου. Η τόλμη που έχει επιδειχθεί από την Κυπριακή Δημοκρατία και ειδικότερα από την προεδρία Τάσσου Παπαδόπουλου, να καθορίσει την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) της Κύπρου, αποδίδει καρπούς…
10 χρόνια με το Ευρώ
Τίποτε δεν θυμίζει την 1η Ιανουαρίου του 2002, την ημέρα που 300 εκατομμύρια Ευρωπαίοι από 12 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης πήραν στα χέρια τους τα πρώτα φρεσκοτυπωμένα Ευρώ. Τότε, μαζί με τους άλλους Ευρωπαίους, η Ελλάδα γιόρταζε την έλευση του Ευρώ με το σύνθημα «η Ελλάδα αλλάζει νόμισμα και αλλάζει εποχή». Ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης τόνιζε: «Το Ευρώ είναι η σταθερή αφετηρία για την εδραίωση της ισχυρής και υπερήφανης Ελλάδος, μιας Ελλάδος που δεν μελαγχολεί, δεν παραιτείται, δεν μεμψιμοιρεί, αλλά επιμένει, προσπαθεί, πετυχαίνει».
Σήμερα, με την ανατολή του 2012, η Οδύσσεια του Μνημονίου, που σηματοδοτήθηκε από την αποτυχημένη προσπάθεια να επανέλθει η Ελλάδα στον ορθό δρόμο των κανόνων της Ευρωζώνης, της δραστικής μείωσης των ελλειμμάτων και του δημοσίου χρέους, συνεχίζεται. Φτάσαμε στο σταυροδρόμι, στο οποίο ήμασταν, όταν ξεκίνησε η προσπάθεια για ένταξη στο Ευρώ. Όπως τότε, οι ίδιες διαφωνίες, τα ίδια επιχειρήματα, το ίδιο δίλημμα: άλμα στο μέλλον, με σκληρό τίμημα ή επιστροφή στο παρελθόν και στη δραχμή.
Εκλογικό το 2012, στην Ελλάδα
Έτος-«καταιγίδα» θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το 2011, που απλώνει μια βαριά σκιά στην ιστορία της Ελλάδος και έδωσε τη θέση του σε ένα έτος, μέσα στο οποίο αναμένονται εξελίξεις, που θα καθορίσουν σε πολύ μεγάλο βαθμό το μέλλον της Ελλάδος και των πολιτών της.
Το 2011 θα μείνει στην πολιτική ιστορία της Ελλάδος ως το έτος των χαρατσιών και ως το έτος εντός του οποίου έγινε αλλαγή πρωθυπουργού χωρίς να έχουν μεσολαβήσει βουλευτικές εκλογές. Αντίστοιχο προηγούμενο, το 1996, όταν η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ εξέλεξε πρωθυπουργό τον Κώστα Σημίτη, αντικαθιστώντας τον ασθενή Ανδρέα Παπανδρέου.
Επίσης, θα μείνει στην πολιτική ιστορία της Ελλάδος για τον σχηματισμό της τρικομματικής, μεταβατικού χαρακτήρα, κυβέρνησης, που επωμίστηκε το βάρος ενός τιτάνιου (λόγω έκτακτων αναγκών) έργου, να διατηρήσει την Ελλάδα στην Ευρωζώνη. Το πολιτικό χρηματιστήριο επιφύλαξε έντονες διακυμάνσεις, ακόμα και για το πιο βαρύ από τα «χαρτιά» του, το ίδιο το πολιτικό σύστημα, το οποίο έκανε να πάρει πάνω του με την τρικομματική στήριξη στην κυβέρνηση Λουκά Παπαδήμου, αλλά δεν κατάφερε να κεφαλαιοποιήσει τα οφέλη, όπως συνάγεται από τα ευρήματα όλων των τελευταίων δημοσκοπήσεων.
Ο Λουκάς Παπαδήμος είναι από τους κερδισμένους του προηγούμενου χρόνου, αλλά η αποτίμηση θα γίνει όταν κλείσει ο κύκλος της μεταβατικής κυβέρνησης.
Ο πολιτικός που καταγράφει τα μεγαλύτερα κέρδη στο πολιτικό χρηματιστήριο του 2011 και μπαίνει από θέση ισχύος στο νέο έτος, είναι ο Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας. Με τη στήριξη στη μεταβατική κυβέρνηση, ο Αντώνης Σαμαράς έβαλε τις βάσεις για να αποφευχθεί η χρεοκοπία της Ελλάδος. Παράλληλα, «κέρδισε» τον ορισμό ημερομηνίας εκλογών, απομακρύνοντας από το Μέγαρο Μαξίμου τον βασικό πολιτικό του αντίπαλο.
Στους κερδισμένους δεν μπορεί να μη συγκαταλέγεται ο Γιώργος Καρατζαφέρης, καθώς επί σειρά μηνών υποστήριζε την ιδέα κάποιου τύπου συγκυβέρνησης. Ωστόσο, η συμμετοχή του ΛΑΟΣ στην κυβέρνηση Λουκά Παπαδήμου, εγκυμονεί κινδύνους για την προοπτική του κόμματος ενόψει των εκλογών του 2012, καθώς έχασε την αντιπολιτευτική του δυναμική.
Μείναμε όλοι με την ελπίδα
Θυμάστε τη θεία που ξεφυλλίζει το άλμπουμ και είναι μονίμως στο στόμα με ένα «τι ωραία που ήταν τότε» (κι ας ήταν κακά, ψυχρά κι ανάποδα, αλλά εκείνη τα έβλεπε όλα ρόδινα, για χίλιους λόγους), έτσι ακριβώς. Έχω ακούσει κόσμο και κοσμάκη να σου λέει τι ωραία που ήταν «το καλοκαίρι του χρηματιστηρίου», Τότε που οι περισσότεροι κάθονταν στην παραλία, αγόραζαν και πούλαγαν μετοχές και παράλληλα έχτιζαν παλάτια στην άμμο –βίλες, κότερα, λίμο, γκόμενες και πούρα, μια ζωή να τη βλέπουν η «Δυναστεία» και το «Ντάλας» και να τρελλαίνονται. Κι ύστερα ξεφούσκωσε αυτό το όνειρο, ήρθε το άλλο όνειρο της Ολυμπιάδας, που θα έκανε την Ελλάδα το κέντρο της Γης. Κι όταν ξεφούσκωσε κι αυτό, μείναμε όλοι με την ελπίδα ότι τα καλύτερα δεν έχουν έλθει ακόμη, αλλά τα έχουμε οπίσω. Μέχρι που ξυπνήσαμε εκείνο το μεσημέρι του Μαΐου του 2010, με τον Γιώργο Παπανδρέου να έχει πλάτη - κάδρο το Καστελλόριζο και να μας δένει χειροπόδαρα στο Δου Νου Του…
Έπαιξε κι έχασε
Ναι, το ξέρω, ο Γιώργος Παπανδρέου τα αρνείται όλα αυτά, δηλώνει ότι δεν φταίει –τα είπε και στη σύσκεψη-υπερπαραγωγή (κανονικός «Μπεν Χουρ») της Τρίτης 27/12– και δεν δέχεται να γίνει εξιλαστήριο θύμα. Να μη γίνει. Κι εγώ το πιστεύω ότι δεν πρέπει να γίνει. Αλλά ότι φταίει, φταίει.
Θες γιατί δεν κατάλαβε τι ακριβώς συνέβαινε, θες γιατί βασίστηκε σε ψεύτικες διαβεβαιώσεις φίλων του, θες γιατί τον παραμύθιασαν οι άχρηστοι που είχε δίπλα του ότι μπορεί να τα φέρει βόλτα, η ουσία είναι ότι βρεθήκαμε στον πάτο του βαρελιού στα χέρια του. Ο ίδιος ωρύεται ότι η μεγαλύτερη ευθύνη ανήκει στη Νέα Δημοκρατία. Κι αυτό το ξέρω. Αλλά γιατί δεν τα είπε έγκαιρα; Γιατί στις 4 Οκτωβρίου, το βράδυ που κέρδισε τις εκλογές, δεν είπε την αλήθεια; Γιατί δεν είπε: «Ελληνικέ λαέ, ένα, δύο, τρία, τέσσερα, αυτή είναι η κατάσταση που παρέλαβα και για να τα φέρουμε βόλτα πρέπει να υποβληθείς σε θυσίες»; Ο Θεός κι η ψυχή του. Δεν θα το μάθουμε ποτέ.
Αλλά τώρα δεν επιτρέπεται να παραπονιέται. Έπαιξε κι έχασε…
Διαίρει και… προέδρευε
Πάντα στις εσωκομματικές διαδικασίες, η δεύτερη ανάγνωση ξεκαθαρίζει τα πράγματα. Έτσι, ξαναδιαβάζοντας τα πρακτικά της συνεδρίασης που οργάνωσε την Τρίτη 27/12 στα γραφεία του ΠΑΣΟΚ (στην οδό Ιπποκράτους) ο Γιώργος Παπανδρέου, προκύπτει ότι αυτή τη φορά στο ΠΑΣΟΚ τίποτε δεν είναι όπως φαίνεται. Δηλαδή, πίσω από την εμφανή πλειοψηφία όσων του ζητούν να εγκαταλείψει την ηγεσία το ταχύτερο δυνατόν, κρύβεται το… ενδεχόμενο της παραμονής του. Διά της μεθόδου που καθιέρωσε η βρετανική διπλωματία: Για να διατηρείς τη θέση σου, αρκεί να διχάζεις τους αντιπάλους σου. Ή έστω να μην τους επιτρέπεις να ενώσουν τις δυνάμεις τους.
Αυτή είναι η δεύτερη ανάγνωση της συγκεκριμένης συνεδρίασης: Ο Γιώργος Παπανδρέου είναι σχεδόν μόνος, αλλά οι άλλοι δεν είναι μαζί.
Ανδρέας Παπανδρέου προς Γιώργο: «Εσύ μόνο ΠΑΣΟΚ δεν είσαι»…
Η πρώτη εβδομάδα του 2012 θα αποδειχτεί εξαιρετικά κρίσιμη για το Κίνημα που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου και είναι πολύ πιθανό να το οδηγήσει στη διάσπαση και τη διάλυση ο γιος του! Αν ο Γιώργος Παπανδρέου επιμείνει στο να παίζει… καθυστέρηση και να δίνει ραντεβού για αργότερα απροσδιόριστα, οι εξελίξεις θα «τρέξουν» δραματικά.
Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες μου, υπάρχουν σε εξέλιξη εργώδεις διεργασίες για συντονισμό, κοινή δράση και κοινή αντιμετώπιση των εξελίξεων από τους δελφίνους και άλλα ηγετικά στελέχη, ώστε να δράσουν από κοινού ακόμα και με κοινή ανακοίνωση, σε περίπτωση που ο Γιώργος Παπανδρέου επιμείνει στο να παραμείνει γαντζωμένος στη καρέκλα του.
«Εσύ μόνο ΠΑΣΟΚ δεν είσαι. Είσαι μπάτε σκύλοι, αλέστε. Και μεταξύ ΚΚΕ εσωτερικού και ιδιωτικού κλαμπ». Αυτό φώναζε στον Γιώργο ο πατέρας του Ανδρέας Παπανδρέου, σε μια από τις σκηνές συγκρούσεών τους, στο ιστορικό Καστρί… Γεγονός είναι ότι ο Γιώργος ουδέποτε είχε σχέση με τις βασικές αρχές του ΠΑΣΟΚ και του μεγάλου πατέρα του. Και όταν του δόθηκε η ευκαιρία, προώθησε τη μεταμοντέρνα, προσωπική του γιαλατζί ανανέωση (σήμα, ονομασίες, δομή οργάνων, πολιτικές) και απομάκρυνε όλους τους στενούς συνεργάτες του πατέρα του και τα περισσότερα υγιή στελέχη του κόμματος. Συγκέντρωσε δίπλα του άκαπνους, ευκαιριακούς «αλεξιπτωτιστές», που αντιμάχονταν ή μισούσαν καθετί που ανήκει στην παράδοση του ΠΑΣΟΚ και του Ανδρέα Παπανδρέου. Ο Γιώργος δεν είχε καμία σχέση με τη στόφα, το μυαλό, τις γνώσεις και τις πολιτικές απόψεις του Ανδρέα Παπανδρέου. Ο υγιής συναγωνισμός που συχνά υπάρχει στο γιο με τον πατέρα του είχε μετατραπεί σε ζηλοφθονία.
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Μαρίας Δαμανάκη, η οποία ως επικεφαλής του Συνασπισμού το βρώμικο 1989, πρωτοστάτησε για να καταδικαστεί σε φυλάκιση ο Ανδρέας Παπανδρέου. Και ενώ ως υποψήφια δήμαρχος της Αθήνας υπό το ΠΑΣΟΚ καταβαραθρώθηκε, συγκεντρώνοντας μόλις 15% ευνοήθηκε εξωφρενικά από τον Γιώργο, ο οποίος την τοποθέτησε αρχικά στο φηψοδέλτιο Επικρατείας και αργότερα Κοινοτική Επίτροπο.
Αναρρωτιέται κανείς πόσο φυσιολογικό είναι ένας γιος να ευνοεί σκανδαλωδώς ένα άτομο που έχει επιδιώξει να στείλει τον ίδιο του τον πατέρα στη φυλακή…
Σκανδαλάρα ήταν το Βατοπέδι
Σκάνδαλο; Σκανδαλάρα ήταν το Βατοπέδι. Η παρέα των μοναχών αντάλλαξε το νερό της λίμνης με ακίνητα, όπως το τεράστιο ακίνητο του Ολυμπιακού Χωριού. Το οποίο, με το που το πήραν οι Βατοπεδινοί, έσπευσαν να το πουλήσουν σε όμιλο συμφερόντων σαράντα τόσα εκατομμύρια. Θα τρελαθούμε τώρα; Θα ξεχάσουμε όσα ξέρουμε; Και είναι λογική αυτή, ότι δεν πρέπει να πάει ο Εφραίμ μέσα γιατί τη γλίτωσαν οι πολιτικοί; Οι Έλληνες πολιτικοί τη γλίτωσαν με την παραγραφή, γιατί ο Κώστας Καραμανλής έκλεισε τη Βουλή αιφνιδιαστικά. Τα ξεχάσαμε; Κάποιοι ίσως, εγώ όχι!
Δεν ξεχνώ, πως το λένε…
Χρειάζεται μια μεταρρυθμιστική επανάσταση
Η νέα χρονιά θα είναι όχι μόνο δύσκολη όπως η προηγούμενη, αλλά η χειρότερη των τελευταίων δεκαετιών. Παράγοντες του ελληνικού οικονομικού επιτελείου, διεθνείς οργανισμοί και ο επιχειρηματικός κόσμος της Ελλάδος επιβεβαιώνουν τις δυσοίωνες προοπτικές, σκιαγραφώντας με μελανά χρώματα το τοπίο στην οικονομία, τουλάχιστον για το πρώτο εξάμηνο του 2012. Προβλέπουν ότι στο διάστημα αυτό η ελληνική οικονομία θα πιάσει πάτο. Οι πρωτοφανείς φορολογικές επιβαρύνσεις και οι οδυνηρές περικοπές μισθών και συντάξεων, θα αποτυπωθούν πλήρως στα εισοδήματα των νοικοκυριών, βυθίζοντας σε ακόμη χαμηλότερα επίπεδα το οικονομικό περιβάλλον στο σύνολό του.
Ακόμη και τότε όμως, δεν θα έχει σημάνει οριστικά το τέλος του κατήφορου. Η Ελλάδα δεν θα έχει διαφύγει τον κίνδυνο. Η μάχη της επιβίωσής της που ισοδυναμεί με την παραμονή της στο Ευρώ δεν θα έχει κριθεί. Και ο πάτος του πρώτου εξαμήνου ενδέχεται να αποδειχθεί προσωρινός και εύθραυστος, αν τους επόμενους κρίσιμους μήνες δεν υπάρξει ένα μεταρρυθμιστικό σοκ που θα αλλάξει τις δομές της ελληνικής οικονομίας, θα δημιουργήσει προϋποθέσεις ανάπτυξης και θα στείλει πολλαπλά θετικά μηνύματα στις αγορές, λένε αξιόπιστοι κύκλοι των οικονομικών υπουργείων.
Το «σήμα» αυτό έστειλε ο ίδιος ο Έλληνας πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος, προαναγγέλοντας στροφή της ελληνικής οικονομικής πολιτικής προς την ανάπτυξη από το ετήσιο συνέδριο του Ελληνοαμερικανικού Επιμελητηρίου. Την ίδια ανάγκη αναγνώρισε, από το ίδιο βήμα, ο εκπρόσωπος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στην Τρόικα Πολ Τόμσεν, κάνοντας αυτοκριτική για το μονόπλευρο προσανατολισμό του Μνημονίου υπέρ των φόρων και των περικοπών μισθών τον πρώτο ενάμιση χρόνο εφαρμογής του.
Μη απειλούμενο πολιτικό ον
Δεν παύει να εκπλήσσει ακόμα και τον πιο κυνικό παρατηρητή, η μονοδιάστατη εμμονή των Ελλήνων πολιτικών για την επανεκλογή τους και πως αυτή η εμμονή τους αποξενώνει, όχι μόνο από την πραγματικότητα, αλλά και από τις απλούστερες μορφές της κοινής λογικής.
Το πολιτικό προσωπικό στην Ελλάδα, φιξαρισμένο στις πολιτικές του φιλοδοξίες, δεν είναι σε θέση να αναγνωρίσει καν και να μελετήσει τις ακριβείς παραμέτρους μιας κατάστασης, ούτε φυσικά συνακολούθως, να μπορέσει να προβλέψει έστω ένα στοιχειώδες εύρος πιθανών εξελίξεων.
Αντ’ αυτού, χωρίς ντροπή, αλλά και χωρίς ίχνος αυτοπροστασίας, επιδίδεται, μέσα στη συνεχή έκπληξη από τις «απρόβλεπτες» εξελίξεις, σε αβασάνιστες και σουρεαλιστικά αντιφατικές ad hoc δηλώσεις, αγόμενο και φερόμενο από τη συγκυρία.
Δημοψήφισμα – Όχι δημοψήφισμα
Δεν υπογράφω – Υπογράφω
Όχι απολύσεις – Απολύσεις
Αντιμνημόνιο – Μνημόνιο
Η λίστα των «στιγμιαίας ισχύος» δηλώσεων και θέσεων και διακορευμένων «κόκκινων γραμμών» είναι ατέλειωτη. Ατέλειωτη είναι και η λίστα των «εθνικών ζημιών» από τις αντίστοιχες «στιγμιαίες» αποφάσεις.
Την εκτροφή βέβαια αυτού του μη απειλούμενου είδους «πολιτικού όντος», την έχουν αναλάβει τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια, οι Έλληνες ψηφοφόροι, οι οποίοι εξ αυτού φέρουν και την κύρια ευθύνη για τα εκάστοτε δεινά που τους επιφυλάσσουν οι εκπρόσωποί τους, όταν με τη «μνήμη χρυσόψαρου» και την ανοχή στην ανεπάρκεια και το ψέμα, επιτρέπουν στους εντιμότατους πολιτικούς τους το συνεχές έγκλημα, χωρίς –έστω εκλογική– τιμωρία.
Η Τρόικα φέρνει «τελική λύση»
«Ή συμφωνείτε αμέσως σε νέα σκληρά μέτρα ή φεύγετε από το Ευρώ», θα είναι το δίλημμα που θα θέσουν στην ελληνική κυβέρνηση και τα κόμματα οι ελεγκτές της Τρόικας, κατ’ εντολήν Βρυξελλών και Βερολίνου.
«ιΟριστική λύση για την Ελλάδα», είναι η ρητή εντολή που έχει δοθεί στην Τρόικα από τον Όλι Ρεν, έπειτα από συνεννόηση του τελευταίου με ανώτατους αξιωματούχους του Βερολίνου. Σύμφωνα με ασφαλείς πηγές, τις τελευταίες ημέρες πριν από τις διακοπές των Χριστουγέννων, ολοκληρώθηκαν στις Βρυξέλλες συσκέψεις προετοιμασίας κατά τη διάρκεια των οποίων ελήφθη η «γερμανική» απόφαση να ασκηθεί στην Ελλάδα η μέγιστη πίεση και να τεθεί το ύστατο δίλημμα: πλήρης, άμεση, έμπρακτη και διακομματική υποταγή σε σειρά δραστικών μέτρων με αντάλλαγμα την παραμονή στην Ευρωζώνη ή αναστολή κάθε χρηματοδότησης και επιστροφή στη δραχμή, με χρεοκοπία στα μέσα Μαρτίου, όταν θα πρέπει να πληρωθεί το όμολογο-«γίγας» των 14,4 δις ευρώ.
Η κυβέρνηση Λ. Παπαδήμου σε τεντωμένο σκοινί
Σε συνθήκες «εύθραυστης ισορροπίας» λειτουργεί πλέον η ελληνική κυβέρνηση συνεργασίας, υπό τον κίνδυνο να καταστεί έρμαιο των πολιτικών σκοπιμοτήτων και δυναμίας συμφωνίας των κομμάτων για την προώθηση κρίσιμων ζητημάτων που αφορούν το (άμεσο) μέλλον της Ελλάδος.
Οι διαδοχικές συναντήσεις του πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου με τους τρεις πολιτικούς αρχηγούς –τις παραμονές των Χριστουγέννων με τους Α. Σαμαρά και Γ. Καρατζαφέρη και στις αρχές της προηγούμενης εβδομάδος (26/12) με τον Γιώργο Παπανδρέου– έριξαν τους τόνους, όμως ανέδειξαν και τις παθογένειες της ελληνικής κυβέρνησης.
Συνεργάτες του Λουκά Παπαδήμου είναι σε θέση να διαβεβαιώσουν για δύο τουλάχιστον στοιχεία: Όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί γνωρίζουν τι επακολουθεί στο διάστημα των προσεχών εβδομάδων, ποια είναι τα σενάρια για το κούρεμα, πώς μπορεί να αποτραπεί η –συντεταγμένη έστω– χρεοκοπία της Ελλάδος και τι αποφάσεις θα απαιτηθούν.
Τα χρονικά δεδομένα για την ολοκλήρωση όλων αυτών των διαπραγματεύσεων και διαδικασιών, δεν θα πρέπει να υπερβούν την ημερομηνία της 19ης Φεβρουαρίου (;)
Ο Νίκος Χριστοδουλάκης στο ΔΝΤ!
Μπορεί να μη βρίσκεται εντός κεντρικού πολιτικού σκηνικού, αλλά… χαμένος δεν πάει. Ο λόγος για το Νίκο Χριστοδουλάκη, πρώην υπουργό Ανάπτυξης και Οικονομικών στις κυβερνήσεις του Κώστα Σημίτη, που προορίζεται για τη θέση του εκπροσώπου της Ελλάδος στο Διοικητικό Συμβούλιο του ΔΝΤ, στη θέση του Παναγιώτη Ρουμελιώτη, ο οποίος αποχωρεί για να αναλάβει διευθυντικά καθήκοντα στην Τράπεζα Πειραιώς.
Πάντως, αξίζει να σημειωθεί ότι ο Νίκος Χριστοδουλάκης, που έχει αποτύχει δύο φορές να εκλεγεί βουλευτής, έχει αρθρογραφήσει κατά της πώλησης της ΔΕΗ, ενώ πρόσφατα εξέδωσε «αντιμνημονιακό» βιβλίο, με τίτλο: «Σώζεται ο Τιτανικός; Από το Μνημόνιο στην ανάπτυξη», όπου πρότεινε την αντικατάσταση του Μνημονίου «από μια νέα συμφωνία αρχών και δεσμεύσεων, χωρίς όμως πολιτικούς καταναγκασμούς και κοινωνική εξουθένωση».
Παίχτης ο Χριστόφιας
Δεν έχουν περάσει πολλές εβδομάδες, από τότε που η κυβέρνηση του Κύπριου προέδρου Δημήτρη Χριστόφια παρέπαιε, ταλανιζόμενη από τη φονική έκρηξη στη βάση «Ευάγγελος Φλωράκης» των παρατημένων πυρομαχικών. Κι όμως, με την πρωτοβουλία του να κατοχυρώσει και να εκμεταλλευτεί την κυπριακή ΑΟΖ, ο Δημήτρης Χριστόφιας έχει καταφέρει να γυρίσει το κλίμα υπέρ του και να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση που έχει αρχίσει να ζώνει την Κύπρο.
Αξίζει να σημειωθεί ότι στο «Οικόπεδο 12» που γίνονται οι γεωτρήσεις φυσικού αερίου, βρέθηκαν τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα, που δείχνουν ότι η Κύπρος θα έχει ενεργειακή αυτονομία για 210 χρόνια. Σε δυσθεώρητα ύψη θα φτάσουν και τα έσοδα από την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων, σε μια φάση που η Κύπρος έβλεπε τα spreads των ομολόγων της να ανεβαίνουν και όλα έδειχναν ότι αργά ή γρήγορα θα χρειαζόταν οικονομική βοήθεια από το ΔΝΤ…
TO 
